Wzgórze Borków to wzniesienie na którym usytuowany był obronny zamek – strażnica, chroniący dostępu do miasta. Wzgórze położone było w zakolu rzeki Regi i jej rozlewisk. Obecnie stanowi element kompozycji parkowej. Poziomo ukształtowany wierzchołek wzgórza położony jest na wysokości 44,09m n.p.m.

Badania architektoniczno-archeologiczne na Wzgórzu Borków w Resku są prowadzone od 2015 roku. Celem prowadzonych badań archeologiczno-architektonicznych było zlokalizowanie znanego jedynie ze źródeł historycznych zamku rodziny Borków, rozpoznanie jego skali i rozplanowania.

Z przekazów historycznych i ikonograficznych wiadomo, że wzgórze zamkowe w XVIII w. po licznych wojnach i pożarach, które przelały się przez Resko, przestało pełnić rolę siedziby mieszkalnej i popadło w ruinę. Ówcześni właściciele zamek rozebrali i wznieśli w tym miejscu szachulcowy dwór, który już w XIX w. został również rozebrany.

Wiadomo też, że przez wieki zamek był mocno związany z miastem i przebiegającymi przez nie szklakami komunikacyjnymi. Zajmował wzgórze, będące pierwotnie grodziskiem. Z ukształtowania terenu i wzajemnych relacji między zamkiem a rozwijającą się wzdłuż szlaku handlowego osadą, a potem miastem widać, iż zamek i jego właściciele pełnili rolę kontroli ale i ochrony dla rozwijającego się w nim handlu. Miasto wraz z zamkiem, otoczone wałami i murami obronnymi, dodatkowo zabezpieczone od południa rozlewiskami Regi, stanowiło dobrze chronioną osadę o charakterze rolniczo-handlowym.

Ustalenie położenia średniowiecznego zamku, stopień jego zachowania oraz zlokalizowanie późniejszego dworu było zadaniem badawczym. Badania architektoniczno-archeologiczne Wzgórza Borków w Resku wykonano robiąc 8 sondaży szerokopłaszczyznowych o łącznej powierzchni około 376m2. Wykonane na zlecenie Gminy Resko sondaże archeologiczne pozwoliły wstępnie rozpoznać zasięg założenia zamkowego, stopień jego zniszczenia oraz określić okres jego powstania. Odsłoniły one relikty części średniowiecznego zamku a najprawdopodobniej jego skrzydło bramne – zachodnie oraz odcinek północnych murów obronnych, nawierzchnię dziedzińca a także mury obwodowe piwnicy należącej prawdopodobnie do późniejszego dworu. 

Ustalono, że zamek miał kształt prostokąta a grubość jego ścian obwodowych wynosiła ok.90-100cm. Liczne nowożytne cegły zarejestrowane w późnośredniowiecznych gotyckich murach dowodzą, że obiekt ten kilkakrotnie remontowano bądź przebudowywano. Kolejne wojny i pożary miasta nie omijały zapewne zamku. Obiekt odbudowywano, naprawiano i przebudowywano, przystosowując do zmieniających się potrzeb jego użytkowników. W 1774r. Borkowie ostatecznie rezygnują z użytkowania zrujnowanego zamku, budując na wzgórzu ryglowy dwór. Dwór był płytko posadowiony, w większości niepodpiwniczowny, stojący na starszych relikatach zamku, po niwelacji wzgórza w XIX i XX wieku nie zachował praktycznie żadnych czytelnych śladów.